bıktık bu dünyevi kaygılardan

her şey çok yorucu oluyor. dört naldan saldıran kaygılar arasında nefes almak çok zor oluyor. kendini sevmemek, sevememek çok zor oluyor. deniyorum, denedikçe sonuç alamıyorum. çok şey hissetmek ve sonunda bütün bu hislere yenilip hissizleşmek çok yorucu oluyor. ne olduğunu anlayamadığım bu toplumun içinde kendine bir yer bulmak çok zor oluyor. kabuğuyla dolaşınca hele insan kendini karınca gibi hissediyor, kaplumbağa gibi hareket ediyor. bilirsiniz işte dünyevi kaygılar, ağrılar, sıkıntılar. bilirsiniz, göçebelik nedir, bir eve ulaşamamak nedir. zor oluyor, yorucu oluyor.

şimdi, yarın

kendimi mutlu edecek, yaşadığımı hissedecek hiçbir şey yapmıyorum. o kadar umutsuz, o kadar boşlamışım ki her şeyi. daha önümde uzun bir ömür var ya da olacak. ben ne şimdideyim ne yarında. bir yol izlemiyorum çünkü hangi yolu seçtiğimi bilmiyorum. kaybettiğim şeyse zaman. şimdilerim. boşluk. hani amaç? hani hayal? hani sevinç? hani anılar?

kendimi de tanımıyormuşum, öğrendim.

içimdeki boşluğa düşmekten çok korkuyorum ama kendimi yine o boşlukta buluyorum.

susuyorum
kısa bir zaman olmadı,
bir insanın bağırmak isteyeceği sürelerdi
ben sustum
bazen ben bile şaşırdım,
susulur mu bu kadar?
hep olmayana,
hep değersizliğe,
hep boşluğa,
hep kaçışlara
sustukça cevaplar yok oldu,
konuşmak kalmadı
hep susuldu
sustum hep boş yere

yoruldum. Y O R U L D U M. çok yoruldum.

toplu kusma törenimize de hepiniz davetlisiniz.

bir şeylerin düzeleceğine inanmak istiyorum. inancım kötü şeyleri görene kadar sürüyor. kendim için değil, dünyadaki zor durumda olan, acı çeken, üzülmekte olan bütün insanlık için. ben sadece bir bireyim, onlar gibi. insanlığı böyle hatırlayacağız. kendi emelleri uğruna bireyleri sefil eden, harcayan bireyler topluluğu.